urbanus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | urbanus | urbana | urbanum | urbani | urbanae | urbana |
| Vocatif | urbane | urbana | urbanum | urbani | urbanae | urbana |
| Accusatif | urbanum | urbanam | urbanum | urbanos | urbanas | urbana |
| Génitif | urbani | urbanae | urbani | urbanorum | urbanarum | urbanorum |
| Datif | urbano | urbanae | urbano | urbanis | urbanis | urbanis |
| Ablatif | urbano | urbana | urbano | urbanis | urbanis | urbanis |
urbanus /uɾ.ˈbaː.nus/
- Urbain, citadin, de ville.
- rustica et urbana vita.
- vie campagnarde et citadine.
- rustica et urbana vita.
- Romain, de Rome.
- res urbanae.
- la situation à Rome.
- res urbanae.
- Urbain, poli, éduqué (par opposition à rusticus, « rustique, de la campagne »).
- in vocibus nostrorum oratorum recinit quiddam et resonat urbanius, Cic. Brut. 46, 171
- dans le ton de nos discours, il y a un accent plus urbain.
- in vocibus nostrorum oratorum recinit quiddam et resonat urbanius, Cic. Brut. 46, 171
Synonymes
Antonymes
Dérivés
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (urbanus)