κρίσις

Grec ancien

Étymologie

Dérivé de κρίνω, krínô (« décider »), avec le suffixe -σις, apparenté au latin crimen.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ἡ	κρίσις	αἱ	κρίσεις	τὼ	κρίσει
Vocatif		κρίσι		κρίσεις		κρίσει
Accusatif	τὴν	κρίσιν	τὰς	κρίσεις	τὼ	κρίσει
Génitif	τῆς	κρίσεως	τῶν	κρίσεων	τοῖν	κρίσέοιν
Datif	τῇ	κρίσει	ταῖς	κρίσεσι(ν)	τοῖν	κρίσέοιν

κρίσις krísis, féminin

1. Action de décider, décision.
2. Ce qui est décidé, jugement, issue, dénouement, résultat.
3. Action de séparer, dissentiment, contestation.