χαριτωμένος

Grec

Étymologie

Du participe passé du verbe hellénistique χαριτῶ, kharitỗ.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif		χαριτωμένος		χαριτωμένη		χαριτωμένο
génitif		χαριτωμένου		χαριτωμένης		χαριτωμένου
accusatif		χαριτωμένο		χαριτωμένη		χαριτωμένο
vocatif		χαριτωμένε		χαριτωμένη		χαριτωμένο
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif		χαριτωμένοι		χαριτωμένες		χαριτωμένα
génitif		χαριτωμένων		χαριτωμένων		χαριτωμένων
accusatif		χαριτωμένους		χαριτωμένες		χαριτωμένα
vocatif		χαριτωμένοι		χαριτωμένες		χαριτωμένα

χαριτωμένος (kharitoménos) \xa.ɾi.tɔ.ˈmɛ.nɔs\

1. Mignon. (Qui, dans son apparence menue, offre de la grâce et de la gentillesse.)
   • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)