Aller au contenu

Conjugaison:espagnol/afrentar

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Conjugaison en espagnol
afrentar
Verbe du 1er groupe,
conjugué comme {{es-conj-1}}

Conjugaison de afrentar, verbe espagnol du 1er groupe.

Modes impersonnels

[modifier le wikicode]
Présent
(yo)   afrento \aˈfɾen.to\
(tú/vos) 
ou (vos) 
 afrentas
 afrentás
\aˈfɾen.tas\
\a.fɾenˈtas\
(él/ella/Ud.)   afrenta \aˈfɾen.ta\
(nosostros-as)   afrentamos \a.fɾenˈta.mos\
(vosostros-as/os)   afrentáis \a.fɾenˈtajs\
(ellos-as/Uds.)   afrentan \aˈfɾen.tan\
Passé composé
(yo)   he afrentado \e a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   has afrentado \as a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   ha afrentado \a a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hemos afrentado \ˈe.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habéis afrentado \aˈβejs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   han afrentado \an a.fɾenˈta.ðo\
Imparfait
(yo)   afrentaba \a.fɾenˈta.βa\
(tú/vos)   afrentabas \a.fɾenˈta.βas\
(él/ella/Ud.)   afrentaba \a.fɾenˈta.βa\
(nosostros-as)   afrentábamos \a.fɾenˈta.βa.mos\
(vosostros-as/os)   afrentabais \a.fɾenˈta.βajs\
(ellos-as/Uds.)   afrentaban \a.fɾenˈta.βan\
Plus-que-parfait
(yo)   había afrentado \aˈβi.a a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   habías afrentado \aˈβi.as a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   había afrentado \aˈβi.a a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   habíamos afrentado \aˈβi.a.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habíais afrentado \aˈβi.ajs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habían afrentado \aˈβi.an a.fɾenˈta.ðo\
Passé simple
(yo)   afrenté \a.fɾenˈte\
(tú/vos)   afrentaste \a.fɾenˈtas.te\
(él/ella/Ud.)   afrentó \a.fɾenˈto\
(nosostros-as)   afrentamos \a.fɾenˈta.mos\
(vosostros-as/os)   afrentasteis \a.fɾenˈtas.tejs\
(ellos-as/Uds.)   afrentaron \a.fɾenˈta.ɾon\
Passé antérieur
(yo)   hube afrentado \ˈu.βe a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubiste afrentado \uˈβi.ste a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubo afrentado \ˈu.βo a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubimos afrentado \uˈβi.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubisteis afrentado \uˈβi.stejs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieron afrentado \uˈβje.ɾon a.fɾenˈta.ðo\
Futur simple
(yo)   afrentaré \a.fɾen.taˈɾe\
(tú/vos)   afrentarás \a.fɾen.taˈɾas\
(él/ella/Ud.)   afrentará \a.fɾen.taˈɾa\
(nosostros-as)   afrentaremos \a.fɾen.taˈɾe.mos\
(vosostros-as/os)   afrentaréis \a.fɾen.taˈɾejs\
(ellos-as/Uds.)   afrentarán \a.fɾen.taˈɾan\
Futur antérieur
(yo)   habré afrentado \aˈβɾe a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   habrás afrentado \aˈβɾas a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   habrá afrentado \aˈβɾa a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   habremos afrentado \aˈβɾe.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habréis afrentado \aˈβɾejs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habrán afrentado \aˈβɾan a.fɾenˈta.ðo\

Conditionnel

[modifier le wikicode]
Présent
(yo)   afrentaría \a.fɾen.taˈɾi.a\
(tú/vos)   afrentarías \a.fɾen.taˈɾi.as\
(él/ella/Ud.)   afrentaría \a.fɾen.taˈɾi.a\
(nosostros-as)   afrentaríamos \a.fɾen.taˈɾi.a.mos\
(vosostros-as/os)   afrentaríais \a.fɾen.taˈɾi.ajs\
(ellos-as/Uds.)   afrentarían \a.fɾen.taˈɾi.an\
Passé
(yo)   habría afrentado \aˈβɾi.a a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   habrías afrentado \aˈβɾi.as a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   habría afrentado \aˈβɾi.a a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   habríamos afrentado \aˈβɾi.a.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habríais afrentado \aˈβɾi.ajs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habrían afrentado \aˈβɾi.an a.fɾenˈta.ðo\

De manière générale, l’accent diacritique tonique à l'imparfait ainsi qu’au futur du subjonctif ne se place qu’à la première personne du pluriel, sauf rares exceptions.

Présent
(yo)   afrente \a.ˈfɾen.te\
(tú/vos) 
ou (vos) 
 afrentes
 afrentés
\a.ˈfɾen.tes\
\a.fɾenˈtes\
(él/ella/Ud.)   afrente \a.ˈfɾen.te\
(nosostros-as)   afrentemos \a.fɾenˈte.mos\
(vosostros-as/os)   afrentéis \a.fɾenˈtejs\
(ellos-as/Uds.)   afrenten \a.ˈfɾen.ten\
Passé composé
(yo)   haya afrentado \ˈa.ʝa a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   hayas afrentado \ˈa.ʝas a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   haya afrentado \ˈa.ʝa a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hayamos afrentado \aˈʝa.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hayáis afrentado \aˈʝajs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hayan afrentado \ˈa.ʝan a.fɾenˈta.ðo\
Imparfait (en -ra)
(yo)   afrentara \a.fɾenˈta.ɾa\
(tú/vos)   afrentaras \a.fɾenˈta.ɾas\
(él/ella/Ud.)   afrentara \a.fɾenˈta.ɾa\
(nosostros-as)   afrentáramos \a.fɾenˈta.ɾa.mos\
(vosostros-as/os)   afrentarais \a.fɾenˈta.ɾajs\
(ellos-as/Uds.)   afrentaran \a.fɾenˈta.ɾan\
Plus-que-parfait (en -era)
(yo)   hubiera afrentado \uˈβje.ɾa a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubieras afrentado \uˈβje.ɾas a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiera afrentado \uˈβje.ɾa a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubiéramos afrentado \uˈβje.ɾa.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubierais afrentado \uˈβje.ɾajs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieran afrentado \uˈβje.ɾan a.fɾenˈta.ðo\
Imparfait (en -se)
(yo)   afrentase \a.fɾenˈta.se\
(tú/vos)   afrentases \a.fɾenˈta.ses\
(él/ella/Ud.)   afrentase \a.fɾenˈta.se\
(nosostros-as)   afrentásemos \a.fɾenˈta.se.mos\
(vosostros-as/os)   afrentaseis \a.fɾenˈta.sejs\
(ellos-as/Uds.)   afrentasen \a.fɾenˈta.sen\
Plus-que-parfait (en -ese)
(yo)   hubiese afrentado \uˈβje.se a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubieses afrentado \uˈβje.ses a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiese afrentado \uˈβje.se a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubiésemos afrentado \uˈβje.se.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubieseis afrentado \uˈβje.sejs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubiesen afrentado \uˈβje.sen a.fɾenˈta.ðo\
Futur
(yo)   afrentare \a.fɾenˈta.ɾe\
(tú/vos)   afrentares \a.fɾenˈta.ɾes\
(él/ella/Ud.)   afrentare \a.fɾenˈta.ɾe\
(nosostros-as)   afrentáremos \a.fɾenˈta.ɾe.mos\
(vosostros-as/os)   afrentareis \a.fɾenˈta.ɾejs\
(ellos-as/Uds.)   afrentaren \a.fɾenˈta.ɾen\
Futur antérieur
(yo)   hubiere afrentado \uˈβje.ɾe a.fɾenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubieres afrentado \uˈβje.ɾes a.fɾenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiere afrentado \uˈβje.ɾe a.fɾenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubiéremos afrentado \uˈβje.ɾe.mos a.fɾenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubiereis afrentado \uˈβje.ɾejs a.fɾenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieren afrentado \uˈβje.ɾen a.fɾenˈta.ðo\
  • La forme négative de l’impératif se construit avec le présent du subjonctif à la deuxième personne du singulier.
  • La forme affirmative de l’impératif est défective à la première personne du singulier, mais on peut y substituer le présent du subjonctif.
Présent (forme affirmative)
(yo)    [–]
(tú) 
ou (vos) 
 afrenta
 afrentá
\aˈfɾen.ta\
\a.fɾenˈta\
(usted)   afrente \aˈfɾen.te\
(nosostros-as)   afrentemos \a.fɾenˈte.mos\
(vosostros-as)   afrentad \a.fɾenˈtað\
(ustedes)   afrenten \aˈfɾen.ten\