Aller au contenu

Conjugaison:espagnol/consolar

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Conjugaison en espagnol
consolar
Verbe du 1er groupe,
conjugué comme {{es-conj-1}}

Conjugaison de consolar, verbe espagnol du 1er groupe.

Modes impersonnels

[modifier le wikicode]
Présent
(yo)   consuelo \kõnˈswe.lo\
(tú/vos) 
ou (vos) 
 consuelas
 consolás
\kõnˈswe.las\
\kõn.soˈlas\
(él/ella/Ud.)   consuela \kõnˈswe.la\
(nosostros-as)   consolamos \kõn.soˈla.mos\
(vosostros-as/os)   consoláis \kõn.soˈlajs\
(ellos-as/Uds.)   consuelan \kõnˈswe.lan\
Passé composé
(yo)   he consolado \e kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   has consolado \as kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   ha consolado \a kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   hemos consolado \ˈe.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   habéis consolado \aˈβejs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   han consolado \an kõn.soˈla.ðo\
Imparfait
(yo)   consolaba \kõn.soˈla.βa\
(tú/vos)   consolabas \kõn.soˈla.βas\
(él/ella/Ud.)   consolaba \kõn.soˈla.βa\
(nosostros-as)   consolábamos \kõn.soˈla.βa.mos\
(vosostros-as/os)   consolabais \kõn.soˈla.βajs\
(ellos-as/Uds.)   consolaban \kõn.soˈla.βan\
Plus-que-parfait
(yo)   había consolado \aˈβi.a kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   habías consolado \aˈβi.as kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   había consolado \aˈβi.a kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   habíamos consolado \aˈβi.a.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   habíais consolado \aˈβi.ajs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habían consolado \aˈβi.an kõn.soˈla.ðo\
Passé simple
(yo)   consolé \kõn.soˈle\
(tú/vos)   consolaste \kõn.soˈlas.te\
(él/ella/Ud.)   consoló \kõn.soˈlo\
(nosostros-as)   consolamos \kõn.soˈla.mos\
(vosostros-as/os)   consolasteis \kõn.soˈlas.tejs\
(ellos-as/Uds.)   consolaron \kõn.soˈla.ɾon\
Passé antérieur
(yo)   hube consolado \ˈu.βe kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   hubiste consolado \uˈβi.ste kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubo consolado \ˈu.βo kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   hubimos consolado \uˈβi.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   hubisteis consolado \uˈβi.stejs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieron consolado \uˈβje.ɾon kõn.soˈla.ðo\
Futur simple
(yo)   consolaré \kõn.so.laˈɾe\
(tú/vos)   consolarás \kõn.so.laˈɾas\
(él/ella/Ud.)   consolará \kõn.so.laˈɾa\
(nosostros-as)   consolaremos \kõn.so.laˈɾe.mos\
(vosostros-as/os)   consolaréis \kõn.so.laˈɾejs\
(ellos-as/Uds.)   consolarán \kõn.so.laˈɾan\
Futur antérieur
(yo)   habré consolado \aˈβɾe kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   habrás consolado \aˈβɾas kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   habrá consolado \aˈβɾa kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   habremos consolado \aˈβɾe.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   habréis consolado \aˈβɾejs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habrán consolado \aˈβɾan kõn.soˈla.ðo\

Conditionnel

[modifier le wikicode]
Présent
(yo)   consolaría \kõn.so.laˈɾi.a\
(tú/vos)   consolarías \kõn.so.laˈɾi.as\
(él/ella/Ud.)   consolaría \kõn.so.laˈɾi.a\
(nosostros-as)   consolaríamos \kõn.so.laˈɾi.a.mos\
(vosostros-as/os)   consolaríais \kõn.so.laˈɾi.ajs\
(ellos-as/Uds.)   consolarían \kõn.so.laˈɾi.an\
Passé
(yo)   habría consolado \aˈβɾi.a kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   habrías consolado \aˈβɾi.as kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   habría consolado \aˈβɾi.a kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   habríamos consolado \aˈβɾi.a.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   habríais consolado \aˈβɾi.ajs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habrían consolado \aˈβɾi.an kõn.soˈla.ðo\

De manière générale, l’accent diacritique tonique à l'imparfait ainsi qu’au futur du subjonctif ne se place qu’à la première personne du pluriel, sauf rares exceptions.

Présent
(yo)   consuele \kõn.ˈswe.le\
(tú/vos) 
ou (vos) 
 consueles
 consolés
\kõn.ˈswe.les\
\kõn.soˈles\
(él/ella/Ud.)   consuele \kõn.ˈswe.le\
(nosostros-as)   consolemos \kõn.soˈle.mos\
(vosostros-as/os)   consoléis \kõn.soˈlejs\
(ellos-as/Uds.)   consuelen \kõn.ˈswe.len\
Passé composé
(yo)   haya consolado \ˈa.ʝa kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   hayas consolado \ˈa.ʝas kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   haya consolado \ˈa.ʝa kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   hayamos consolado \aˈʝa.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   hayáis consolado \aˈʝajs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hayan consolado \ˈa.ʝan kõn.soˈla.ðo\
Imparfait (en -ra)
(yo)   consolara \kõn.soˈla.ɾa\
(tú/vos)   consolaras \kõn.soˈla.ɾas\
(él/ella/Ud.)   consolara \kõn.soˈla.ɾa\
(nosostros-as)   consoláramos \kõn.soˈla.ɾa.mos\
(vosostros-as/os)   consolarais \kõn.soˈla.ɾajs\
(ellos-as/Uds.)   consolaran \kõn.soˈla.ɾan\
Plus-que-parfait (en -era)
(yo)   hubiera consolado \uˈβje.ɾa kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   hubieras consolado \uˈβje.ɾas kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiera consolado \uˈβje.ɾa kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   hubiéramos consolado \uˈβje.ɾa.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   hubierais consolado \uˈβje.ɾajs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieran consolado \uˈβje.ɾan kõn.soˈla.ðo\
Imparfait (en -se)
(yo)   consolase \kõn.soˈla.se\
(tú/vos)   consolases \kõn.soˈla.ses\
(él/ella/Ud.)   consolase \kõn.soˈla.se\
(nosostros-as)   consolásemos \kõn.soˈla.se.mos\
(vosostros-as/os)   consolaseis \kõn.soˈla.sejs\
(ellos-as/Uds.)   consolasen \kõn.soˈla.sen\
Plus-que-parfait (en -ese)
(yo)   hubiese consolado \uˈβje.se kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   hubieses consolado \uˈβje.ses kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiese consolado \uˈβje.se kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   hubiésemos consolado \uˈβje.se.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   hubieseis consolado \uˈβje.sejs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubiesen consolado \uˈβje.sen kõn.soˈla.ðo\
Futur
(yo)   consolare \kõn.soˈla.ɾe\
(tú/vos)   consolares \kõn.soˈla.ɾes\
(él/ella/Ud.)   consolare \kõn.soˈla.ɾe\
(nosostros-as)   consoláremos \kõn.soˈla.ɾe.mos\
(vosostros-as/os)   consolareis \kõn.soˈla.ɾejs\
(ellos-as/Uds.)   consolaren \kõn.soˈla.ɾen\
Futur antérieur
(yo)   hubiere consolado \uˈβje.ɾe kõn.soˈla.ðo\
(tú/vos)   hubieres consolado \uˈβje.ɾes kõn.soˈla.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiere consolado \uˈβje.ɾe kõn.soˈla.ðo\
(nosotros-as)   hubiéremos consolado \uˈβje.ɾe.mos kõn.soˈla.ðo\
(vosotros-as/os)   hubiereis consolado \uˈβje.ɾejs kõn.soˈla.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieren consolado \uˈβje.ɾen kõn.soˈla.ðo\
  • La forme négative de l’impératif se construit avec le présent du subjonctif à la deuxième personne du singulier.
  • La forme affirmative de l’impératif est défective à la première personne du singulier, mais on peut y substituer le présent du subjonctif.
Présent (forme affirmative)
(yo)    [–]
(tú) 
ou (vos) 
 consuela
 consolá
\kõnˈswe.la\
\kõn.soˈla\
(usted)   consuele \kõnˈswe.le\
(nosostros-as)   consolemos \kõn.soˈle.mos\
(vosostros-as)   consolad \kõn.soˈlað\
(ustedes)   consuelen \kõnˈswe.len\