Aller au contenu

altaro

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
(1887) Attesté dans Unua Libro de Louis-Lazare Zamenhof.
Composé de la racine altar (« autel ») et de la finale -o (substantif).
Du russe алтарь, du lituanien altorius, du polonais oltarz, de l'allemand Altar, de l'italien altare, de l'anglais altar, du latin altaria[1].
Cas Singulier Pluriel
Nominatif altaro
\al.ˈta.ro\
altaroj
\al.ˈta.roj\
Accusatif altaron
\al.ˈta.ron\
altarojn
\al.ˈta.rojn\

altaro \al.ˈta.ro\ mot-racine UV

  1. Autel.

Prononciation

[modifier le wikicode]
  • altaro sur l’encyclopédie Wikipédia (en espéranto) 

Références

[modifier le wikicode]

Bibliographie

[modifier le wikicode]
De l'espéranto altaro.
Singulier Pluriel
altaro
\Prononciation ?\
altari
\Prononciation ?\

altaro \al.ˈta.rɔ\

  1. Autel.