Aller au contenu

arvoitus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif arvoitus arvoitukset
Génitif arvoituksen arvoitusten
arvoituksien
Partitif arvoitusta arvoituksia
Accusatif arvoitus[1]
arvoituksen[2]
arvoitukset
Inessif arvoituksessa arvoituksissa
Illatif arvoitukseen arvoituksiin
Élatif arvoituksesta arvoituksista
Adessif arvoituksella arvoituksilla
Allatif arvoitukselle arvoituksille
Ablatif arvoitukselta arvoituksilta
Essif arvoituksena arvoituksina
Translatif arvoitukseksi arvoituksiksi
Abessif arvoituksetta arvoituksitta
Instructif arvoituksin
Comitatif arvoituksine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la 3e personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 2e personne du singulier, ou la
    1e ou 2e personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 3e personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne arvoitukseni arvoituksemme
2e personne arvoituksesi arvoituksenne
3e personne arvoituksensa

arvoitus \ˈɑr.ʋoi.tus\

  1. Devinette, énigme, mystère, secret.
    • Turun varhaisvaiheet ovat vielä arvoitus.
      Les débuts de Turku sont encore un mystère. Les débuts de Turku gardent encore leur secret.

Apparentés étymologiques

[modifier le wikicode]

Forme de nom commun

[modifier le wikicode]

arvoitus \ˈɑrʋoitus\

  1. Accusatif II singulier de arvoitus.