dyscrasia
Apparence
Forme de verbe
[modifier le wikicode]| Voir la conjugaison du verbe dyscrasier | ||
|---|---|---|
| Indicatif | ||
| Passé simple | ||
| il/elle/on dyscrasia | ||
dyscrasia \dis.kʁa.zja\
- Troisième personne du singulier du passé simple de dyscrasier.
Étymologie
[modifier le wikicode]- Du grec ancien δυσκρασία, dyskrasía.
Nom commun
[modifier le wikicode]| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | dyscrasiă | dyscrasiae |
| Vocatif | dyscrasiă | dyscrasiae |
| Accusatif | dyscrasiăm | dyscrasiās |
| Génitif | dyscrasiae | dyscrasiārŭm |
| Datif | dyscrasiae | dyscrasiīs |
| Ablatif | dyscrasiā | dyscrasiīs |
dyscrasia \Prononciation ?\ féminin
- Dyscrasie, mauvais tempérament.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Vocabulaire apparenté par le sens
[modifier le wikicode]- dyscolus, morose
Références
[modifier le wikicode]- « dyscrasia », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage