estinta

Espéranto

Étymologie

(Date à préciser) Composé de la racine est (« être (verbe) »), du suffixe -int- (« participe actif passé ») et de la finale -a (adjectif).

Adjectif

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	estinta \es.ˈtin.ta\	estintaj \es.ˈtin.taj\
Accusatif	estintan \es.ˈtin.tan\	estintajn \es.ˈtin.tajn\

estinta \es.ˈtin.ta\

1. Passé, d’un temps révolu.
   • Kaj de tiu tempo la ombro sinjore paroladis kun sia estinta sinjoro. — (L. L. Zamenhof, Dua Libro de l’ lingvo Internacia, 1888)

     La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)

2. Relatif au prétérit.
   • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Apparentés étymologiques

→ voir la catégorie Mots en espéranto comportant la racine est 

• esti
• esto
• estado
• estadi
• estaĵo
• estejo
• estulo
• estigi
• estiganto
• estiĝi
• estanta
• estanteco
• estinta
• estinteco
• estonta
• estonteco
• estontaĵo
• estonteco
• estebleco
• ĉeesti = apudesti = alesti
• ĉeesto = alesto
• ĉeestanto
• ĉeestantaro
• ĉieesta
• ĉieesto
• ekesti
• enesto / enestado
• foresta
• foresti
• foresto / forestado
• kunestado
• kunesti
• malesti
• malesto
• marestaĵo
• neesto
• spiritĉeesto

Voir la liste

Forme de verbe

Temps	Passé	Présent	Futur
Indicatif	estis	estas	estos
Participe actif	estinta(j,n)	estanta(j,n)	estonta(j,n)
Adverbe	estinte	estante	estonte
substantif	estinto(j,n) estintino(j,n)	estanto(j,n) estantino(j,n)	estonto(j,n) estontino(j,n)
Mode	Conditionnel	Volitif	Infinitif
Présent	estus	estu	esti
voir le modèle “eo-conj-intrans”

estinta \es.ˈtin.ta\   Composition fondamentale du verbe venant de l’Antaŭparolo

1. Participe actif passé du verbe esti (intransitif).

Prononciation

• France (Toulouse) : écouter « estinta [Prononciation ?] »

Références

Bibliographie

• estinta sur le site Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (PIV)
• estinta sur le site Reta-vortaro.de (RV)