Aller au contenu

forca

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Voir aussi : força, fòrça
Du latin furca.

forca féminin

  1. Fourche, fourches patibulaires.
  2. Colonne, poteau.

Références

[modifier le wikicode]
Du latin furca.

forca

  1. Fourche.

Apparentés étymologiques

[modifier le wikicode]

Prononciation

[modifier le wikicode]
Du latin furca.

forca \ˈfɔr.ka\ féminin

  1. Échafaud.
Du latin furca.
Singulier Pluriel
forca
\ˈfor.ka\
forche
\ˈfor.ke\

forca féminin

  1. Fourche.
  2. Fourchette.
  3. Échafaud, potence.

Modifier la liste d’anagrammes

  • forca sur l’encyclopédie Wikipédia (en italien) 
Du latin furca.
Singulier Pluriel
forca
\ˈfuɾko̯\
forcas
\ˈfuɾko̯s\

forca \ˈfuɾko̯\ (graphie normalisée) féminin

  1. Fourche.
    • Alara lo Drac davalèt per la chemenèia dins la cambra d’Enric e portava una forca bèla de las puas de fèr.  (Jean Boudou, Contes del Drac, 1975)
      Alors le Dragon descendit par la cheminée dans la chambre d’Henri et portait une grande fourche aux dents en fer.

Prononciation

[modifier le wikicode]

Références

[modifier le wikicode]
Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

forca

  1. Fourchette.
Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
SingulierPluriel
forca forcas

forca \fˈoɾ.kɐ\ (Lisbonne) \fˈoɾ.kə\ (São Paulo) féminin

  1. Gibet, potence.

Forme de verbe

[modifier le wikicode]
Voir la conjugaison du verbe forcar
Indicatif Présent
você/ele/ela forca
Imparfait
Passé simple
Plus que parfait
Futur simple
Impératif Présent (2e personne du singulier)
forca

forca \fˈoɾ.kɐ\ (Lisbonne) \fˈoɾ.kə\ (São Paulo)

  1. Troisième personne du singulier du présent de l’indicatif de forcar.
  2. Deuxième personne du singulier de l’impératif de forcar.

Prononciation

[modifier le wikicode]

Références

[modifier le wikicode]

Modifier la liste d’anagrammes