Aller au contenu

heg

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.

Forme de verbe

[modifier le wikicode]

heg \heːk\

  1. Deuxième personne du singulier de l’impératif présent de hegen.

Prononciation

[modifier le wikicode]
  • Berlin : écouter « heg [heːk] »
De moyen breton hec[1], issu du gaulois acu- (« pointu, tranchant ou piquant ») ou gaulois acos, dérivant de l'indo-européen commun *ak- (« pointu »)[2].

heg \ˈheːk\

  1. Agaçant, revêche, pénible, casse-pied.
    • Setu ma teu da veo adarre, sur mad e treho warnon. Ha honnez vefe eun dro heg din. — (Maria Prat, Eun toullad kontadennou, 1988, Ar Skol Vrezoneg, page 30)
      Alors, s'il revient à la vie, il l'emportera certainement sur moi. Et ce serait un mauvais tour pour moi.
    • Ha neuze, gwelloch eo ganin e vefes pell pa vo gouvezet gant ma zad, ar re gozh a zo traoù hek... — (Ernest ar Barzhig, Minna ha danevelloù all..., Mouladurioù Hor Yezh, 1988, page 33)
      Et alors, je préfère que tu sois loin quand mon père l'apprendra, les vieux sont des espèces revêches...
    • Yannig, an devezhier a oa o chom er gêr, a oa un den hek a-walc'h. — (Madalen an Amour, Kostez ar Pemp Kroaz, 1992, éditions Al Lanv, page 36)
      Yannick, le journalier qui séjournait à la maison, était un homme assez agaçant.
Singulier Pluriel
heg hegoù

heg \ˈheːk\ masculin

  1. Chicane, querelle.
  2. Tourment, désagrément.
  3. Force, "Dre heg": "par la force".

Références

[modifier le wikicode]
  1. ↑ Le Grand mystère de Jésus’', 1530, page 111b
  2. ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 337
Du vieux néerlandais *hegga, du proto-germanique *haggju, du indo-européen commun *kagʰyo-, *kagʰyóm.
Nombre Singulier Pluriel
Nom heg heggen
Diminutif hegje hegjes

heg \hɛx\ féminin

  1. Haie.

Taux de reconnaissance

[modifier le wikicode]
En 2013, ce mot était reconnu par[1] :
  • 95,4 % des Flamands,
  • 98,1 % des Néerlandais.

Prononciation

[modifier le wikicode]

→ Prononciation manquante. (Ajouter)

Références

[modifier le wikicode]
  1. ↑ Marc Brysbaert, Emmanuel Keuleers, Paweł Mandera et Michael Stevens, Woordenkennis van Nederlanders en Vlamingen anno 2013: Resultaten van het Groot Nationaal Onderzoek Taal [≈ Reconnaissance du vocabulaire des Néerlandais et des Flamands 2013 : résultats de la grande enquête nationale sur les langues], Université de Gand, 15 décembre 2013, 1266 pages. → [archive du fichier pdf en ligne]