Aller au contenu

historia

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Voir aussi : història

Forme de verbe

[modifier le wikicode]
Voir la conjugaison du verbe historier
Indicatif Présent
Imparfait
Passé simple
il/elle/on historia
Futur simple

historia (h muet)\is.tɔ.ʁja\

  1. Troisième personne du singulier du passé simple de historier.

Prononciation

[modifier le wikicode]

Modifier la liste d’anagrammes

Du latin historia.

historia \Prononciation ?\

  1. Histoire.

Prononciation

[modifier le wikicode]
  • historia sur l’encyclopédie Wikipédia (en basque) 

Références

[modifier le wikicode]
Du latin historia.
SingulierPluriel
historia
\isˈto.ɾja\
historias
\isˈto.ɾjas\

historia \isˈto.ɾja\ féminin

  1. Histoire.

Vocabulaire apparenté par le sens

[modifier le wikicode]

Prononciation

[modifier le wikicode]
  • Carthagène des Indes (Colombie) : écouter « historia [Prononciation ?] »
  • historia sur l’encyclopédie Wikipédia (en espagnol) 

Références

[modifier le wikicode]
Dérivé de historio, avec le suffixe -a.
Cas Singulier Pluriel
Nominatif historia
\his.to.ˈri.a\
historiaj
\his.to.ˈri.aj\
Accusatif historian
\his.to.ˈri.an\
historiajn
\his.to.ˈri.ajn\

historia \his.to.ˈri.a\

  1. Historique.
    • Oni povas reskribi ankaŭ serbe, krom albane, kaj alilingve, sed spegulante la historian veron.   11 pripensindaĵoj », article de Monato)
      On peut réécrire aussi en serbe, en plus de l’albanais, et en d’autres langues, mais en reflétant la vérité historique.

Apparentés étymologiques

[modifier le wikicode]

Prononciation

[modifier le wikicode]
  • historio sur l’encyclopédie Wikipédia (en espéranto) 

Références

[modifier le wikicode]

Bibliographie

[modifier le wikicode]
Du latin historia.
Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif historia historiat
Génitif historian historioiden
historioitten
historiain (rare)
Partitif historiaa historioita
Accusatif historia[1]
historian[2]
historiat
Inessif historiassa historioissa
Illatif historiaan historioihin
Élatif historiasta historioista
Adessif historialla historioilla
Allatif historialle historioille
Ablatif historialta historioilta
Essif historiana historioina
Translatif historiaksi historioiksi
Abessif historiatta historioitta
Instructif historioin
Comitatif historioine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la 3e personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 2e personne du singulier, ou la
    1e ou 2e personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 3e personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne historiani historiamme
2e personne historiasi historianne
3e personne historiansa

historia \ˈhistoriɑ\

  1. Histoire, passé d’un peuple ou d’un individu.
  2. (Sciences) Histoire.

Forme de nom commun

[modifier le wikicode]

historia \ˈhistoriɑ\

  1. Accusatif II singulier de historia.
Du grec ancien ἱστορία, historía connaissance par la recherche, récit de ce que l’on a appris »).
Cas Singulier Pluriel
Nominatif historiă historiae
Vocatif historiă historiae
Accusatif historiăm historiās
Génitif historiae historiārŭm
Datif historiae historiīs
Ablatif historiā historiīs

historia \his.ˈto.ri.a\ féminin

  1. Histoire.
    • historiarum scriptor
      historien.
    • senex historias scribere instituit
      une fois vieillard, il se mit à écrire un ouvrage d’histoire.
  2. Récit, relation, histoire, historiette, aventure.
    • res digna historia
      chose qui mérite d’être racontée.
  3. Description.
  4. Fable, conte, sornette.

Apparentés étymologiques

[modifier le wikicode]

Dérivés dans d’autres langues

[modifier le wikicode]
  • historia sur l’encyclopédie Wikipédia (en latin) 

Références

[modifier le wikicode]
Du latin historia.

historia féminin

  1. Histoire.
Du latin historia.

historia féminin

  1. Histoire.

Prononciation

[modifier le wikicode]

Forme de verbe

[modifier le wikicode]
Voir la conjugaison du verbe historiar
Indicatif Présent
você/ele/ela historia
Imparfait
Passé simple
Plus que parfait
Futur simple
Impératif Présent (2e personne du singulier)
historia

historia \iʃ.tu.ˈɾi.ɐ\ (Lisbonne) \is.to.ˈɾi.jə\ (São Paulo)

  1. Troisième personne du singulier du présent de l’indicatif de historiar.
  2. Deuxième personne du singulier de l’impératif de historiar.
Du latin historia.

Nom commun 1

[modifier le wikicode]

historia \Prononciation ?\ commun

  1. Histoire, science humaine qui étudie le passé de l’humanité, son évolution.
    • Hon är professor i historia.
      Elle est professeur d’histoire.

Nom commun 2

[modifier le wikicode]
Commun Indéfini Défini
Indénombrable historia historian

historia \Prononciation ?\ commun

  1. Histoire, matière scolaire.
    • Ni fick läxor i historian idag.
      On a reçu des devoirs d’histoire aujourd'hui.

Nom commun 3

[modifier le wikicode]
Commun Indéfini Défini
Indénombrable historia historien

historia \Prononciation ?\ commun

  1. Histoire, suite des états par lesquels est passé un peuple ou un individu.
    • Detta har aldrig tidigare hänt i historien.
      Ça ne s’est jamais produit dans l’histoire.

Nom commun 4

[modifier le wikicode]
Commun Indéfini Défini
Singulier historia historien
Pluriel historier historierna

historia \Prononciation ?\ commun

  1. Histoire, récit quelconque d’actions, d’événements, de circonstances qui offrent plus ou moins d’intérêt.
    • En rolig historia.
      Une histoire drôle.

Prononciation

[modifier le wikicode]

Références

[modifier le wikicode]