ironicus
Apparence
Étymologie
[modifier le wikicode]- Du grec ancien εἰρωνικός, eirônikós (« dissemblable, insincère »).
Adjectif
[modifier le wikicode]| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | ironicus | ironică | ironicum | ironicī | ironicae | ironică |
| Vocatif | ironice | ironică | ironicum | ironicī | ironicae | ironică |
| Accusatif | ironicum | ironicăm | ironicum | ironicōs | ironicās | ironică |
| Génitif | ironicī | ironicae | ironicī | ironicōrŭm | ironicārŭm | ironicōrŭm |
| Datif | ironicō | ironicae | ironicō | ironicīs | ironicīs | ironicīs |
| Ablatif | ironicō | ironicā | ironicō | ironicīs | ironicīs | ironicīs |
īrōnicus \Prononciation ?\
- Ironique.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Dérivés
[modifier le wikicode]- īrōnicē, ironiquement
Apparentés étymologiques
[modifier le wikicode]- īrōnia, ironie
Références
[modifier le wikicode]- « ironicus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage