laeret
Apparence
Forme de verbe
[modifier le wikicode]laeret \ˈlaɛ.ret\
- Participe passé du verbe laerat/laerezh/laeriñ.
Ma ’m-eus bet laeret eun dra bennag eo heb gouzoud din ; med gand ma gouiziegez n’em-eus ket greet.
— (Jules Gros, Le Trésor du Breton parlé - 1 : Le langage figuré, Emgleo Breiz - Brud Nevez, 1970, page 181)- Si j’ai volé quelque chose, c’est sans le savoir ; mais avec ma connaissance (sciemment) je ne l’ai pas fait.
« Me a oar », emezon, « perak hocʼh eus laeret ar vag. [...] ? »
— (Roparz Hemon, Mari Vorgan, Al Liamm, 1975, page 55)- « Moi je sais », dis-je, « pourquoi vous avez volé le bateau. [...] ? »
- Troisième personne du singulier de l’impératif du verbe laerat/laerezh/laeriñ.