Aller au contenu

posc

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Voir aussi : pòsc

Forme de verbe

[modifier le wikicode]

posc

  1. Première personne du singulier du présent de l’indicatif de poder.
Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

posc [ˈpɔʃː] masculin invariable (Foti) (Vasi) (Di Pietro) (Rubino) (Vigo)

  1. (San Fratello) Poisson.
    • Cumprì sitäntasett’egn stumatìan
      E tiegn u cuor tutt ndulurea,
      Uloss fer bancott di cuntìan,
      Ni uò ddinier e suogn ddispirea,
      Ni tiegn chiern nè posc nè vìan,
      Nè di mughjier suogn acarizzea.
       (Benedetto Di Pietro, I Primi Canti Lombardi di San Fratello)
      J’ai eu soixante-dix-sept ans aujourd’hui
      Et j’ai le cœur tout endolori,
      J’ai envie de festoyer tout le temps,
      Je n’ai pas d’argent et je suis désespéré,
      Je n’ai ni viande, ni poisson, ni vin,
      Et je ne suis pas caressé par ma femme.

Variantes orthographiques

[modifier le wikicode]

Variantes dialectales

[modifier le wikicode]
  • pe̤sciu (Novare de Sicile) (Fondachelli-Fantina)

Références

[modifier le wikicode]
  • (it) Giuseppe Foti, Vocabolario del dialetto galloitalico di Sanfratello, Università degli studi di Catania, 2015 → consulter cet ouvrage
(Nom commun) Du latin posca.
(Adjectif) Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici..
Singulier Pluriel
posc
\ˈpusk\
posques
\ˈpus.kes\

posc \ˈpusk\ (graphie normalisée) masculin

  1. (Météorologie) Bruine.
Nombre Singulier Pluriel
Masculin posc
\ˈpusk\
posques
\ˈpus.kes\
Féminin posca
\ˈpus.ko̞\
poscas
\ˈpus.ko̞s\

posc \ˈpusk\ (graphie normalisée)

  1. Susceptible.

Références

[modifier le wikicode]

Catégorie:Sentiments en occitan