soner
Apparence
Étymologie
[modifier le wikicode]- Du latin sonare.
Verbe
[modifier le wikicode]soner *\Prononciation ?\
- Sonner.
Quant nos orron le cor soner
— (Le Roman de Thèbes, édition de Constans, p. 156, tome I)- Quand nous entendrons le cor sonner
- (D’un mot) Dire, prononcer.
Variantes
[modifier le wikicode]Dérivés dans d’autres langues
[modifier le wikicode]- Français : sonner
Références
[modifier le wikicode]- « soner » dans le Dictionnaire électronique de Chrétien de Troyes
Étymologie
[modifier le wikicode]Nom commun
[modifier le wikicode]| Singulier | Pluriel 1 | Pluriel 2 |
|---|---|---|
| soner | sonerien | sonerion |
soner \ˈsɔ̃ːnɛr\ masculin (pour une femme, on dit : sonerez)
- Musicien (exécutant).
- Sonneur (joueur de biniou ou de bombarde).
A-raok kuitaat Landremel en doa tremenet dre ostaliri ar Saliou, hag en doa gourcʼhemennet da Ber reiñ d’ar sonerien ar pep gwellañ a oa en e gav, ha kement ha ma karent.
— (Jakez Riou, Geotenn ar Wercʼhez, Éditions Al Liamm, 1957, page 59)- Avant de quitter Landremel, il était passé par le débit de Saliou, et avait commandé à Pêr de servir aux sonneurs ce qu’il possédait de meilleur en sa cave, et autant qu’ils en voudraient.
- Requin-taupe (mammifère marin).
Dérivés
[modifier le wikicode]Forme de verbe
[modifier le wikicode]soner \ˈsɔ̃ːnɛr\
- Impersonnel du présent de l’indicatif du verbe seniñ.
Références
[modifier le wikicode]- ↑ Martial Ménard, Devri : Le dictionnaire diachronique du breton, 2018 → consulter cet ouvrage
Catégories :
- ancien français
- Mots en ancien français issus d’un mot en latin
- Verbes en ancien français
- Exemples en ancien français
- breton
- Dérivations en breton
- Mots en breton suffixés avec -er
- Noms communs en breton
- Exemples en breton
- Formes de verbes en breton
- Métiers en breton
- Musiciens en breton
- Requins en breton
- Lexique en ancien français de la phonation
- Verbes de parole en ancien français