tilio

Voir aussi : Tilio

Espéranto

Étymologie

(Date à préciser) Composé de la racine tili (« tilleul ») et de la finale -o (substantif).

Nom commun

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	tilio \ti.ˈli.o\	tilioj \ti.ˈli.oj\
Accusatif	tilion \ti.ˈli.on\	tiliojn \ti.ˈli.ojn\

Un tilleul (tilio).

tilio \ti.ˈli.o\

1. (Botanique) Tilleul.
   • Dum la tuta tago li sin amuzadis en la varma sunlumo, flugadis de floro al floro, dancadis sur la flugiloj de fluganta papilio kaj mezuradis, kiom da paŝoj li devus fari, por trairi ĉiujn vojojn kaj vojetojn; kiuj troviĝas sur unu sola folio de tilio. — (Hans Christian Andersen, Elfo de la rozo, dans Fabeloj de Andersen, traduction de L. L. Zamenhof, 1926, p. 12)

     La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)

Prononciation

• France (Toulouse) : écouter « tilio [Prononciation ?] »

Références

Ido

Étymologie

mot composé de tili- et -o « substantif »

Nom commun

Singulier	Pluriel
tilio \Prononciation ?\	tilii \Prononciation ?\

tilio \ˈti.ljɔ\

1. Tilleul.