vulturo

Espéranto

(Date à préciser) Composé de la racine vultur (« vautour ») et de la finale -o (substantif). Racine issue du latin vultur.

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	vulturo \vul.ˈtu.ro\	vulturoj \vul.ˈtu.roj\
Accusatif	vulturon \vul.ˈtu.ron\	vulturojn \vul.ˈtu.rojn\

vulturo \vul.ˈtu.ro\

(Ornithologie) Vautour.
- Alte, super la taĉmento rondflugis kelke da vulturoj. — (Kabe, La Faraono, 1907 → lire en ligne)
  En haut, au-dessus du détachement, tournoyaient quelques vautours.
- — […] Sed mi diras al vi, mi severe memorigas al vi, ne alportu lin al mi malvivan! Kiu eĉ nur gratetos al li la haŭton aŭ difektos al li eĉ unu haron, ties karnon mi disŝiros je pecoj kaj donos ĝin kiel manĝon al malsataj vulturoj! — (L. L. Zamenhof, La rabistoj, 1908 → lire en ligne)
  — Mais je vous le dit, je vous le rappelle sévèrement, ne me le rapportez pas mort ! Celui qui lui griffera la peau ou lui abîmera le moindre cheveu, verra sa chair réduite en pièces et données à manger à des vautours affamés !