Aller au contenu

yksinkertainen

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Composé de yksin seul ») et de kertainen -duple »).
Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif yksinkertainen yksinkertaiset
Génitif yksinkertaisen yksinkertaisten
yksinkertaisien
Partitif yksinkertaista yksinkertaisia
Accusatif yksinkertainen[1]
yksinkertaisen[2]
yksinkertaiset
Inessif yksinkertaisessa yksinkertaisissa
Illatif yksinkertaiseen yksinkertaisiin
Élatif yksinkertaisesta yksinkertaisista
Adessif yksinkertaisella yksinkertaisilla
Allatif yksinkertaiselle yksinkertaisille
Ablatif yksinkertaiselta yksinkertaisilta
Essif yksinkertaisena yksinkertaisina
Translatif yksinkertaiseksi yksinkertaisiksi
Abessif yksinkertaisetta yksinkertaisitta
Instructif yksinkertaisin
Comitatif yksinkertaisine [3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la 3e personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 2e personne du singulier, ou la
    1e ou 2e personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 3e personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

Nature Forme
Positif yksinkertainen
Comparatif yksinkertaisempi
Superlatif yksinkertaisin

yksinkertainen \ˈyksinˌkertɑinen\

  1. D’un, unique, singulier, simple.
    • Yksinkertainen lasi.
      Vitre simple.
  2. Simple.
    • Yksinkertaista mutta totta.
      Simple mais vrai.
  3. Absolu.
    • Yksinkertainen enemmistö.
      Majorité absolue.
  4. (Péjoratif) Simple d'esprit.
    • Taitaa olla yksinkertainen kaveri.
      Il doit être simple d’esprit celui-là.

Absolu :

Unique :

Simple :

Absolu :

Simple d’esprit :

Forme d’adjectif

[modifier le wikicode]

yksinkertainen \ˈyksinˌkertɑinen\

  1. Accusatif II singulier de yksinkertainen.