genitus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Latin
Étymologie
- Participe passé de gigno.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | genitus | genita | genitum | geniti | genitae | genita |
| Vocatif | genite | genita | genitum | geniti | genitae | genita |
| Accusatif | genitum | genitam | genitum | genitos | genitas | genita |
| Génitif | geniti | genitae | geniti | genitorum | genitarum | genitorum |
| Datif | genito | genitae | genito | genitis | genitis | genitis |
| Ablatif | genito | genita | genito | genitis | genitis | genitis |
gĕnĭtus /Prononciation ?/ masculin
- Né de, issu de.
- Quare et beatus Augustinus Spiritum quoque ipsum negat esse ingenitum sicut et genitum, ubi scilicet de incarnatione Domini disserens inter caetera meminit dicens Spiritum quoque Sanctum non ingenitum neque genitum, sed ex Patre Filioque procedentem.
- Pierre Abélard, Theologia christiana
- Quare et beatus Augustinus Spiritum quoque ipsum negat esse ingenitum sicut et genitum, ubi scilicet de incarnatione Domini disserens inter caetera meminit dicens Spiritum quoque Sanctum non ingenitum neque genitum, sed ex Patre Filioque procedentem.
Dérivés
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | gĕnĭtŭs | gĕnĭtūs |
| Vocatif | gĕnĭtŭs | gĕnĭtūs |
| Accusatif | gĕnĭtŭm | gĕnĭtūs |
| Génitif | gĕnĭtūs | gĕnĭtŭŭm |
| Datif | gĕnĭtūi ou gĕnĭtū |
gĕnĭtĭbŭs |
| Ablatif | gĕnĭtū | gĕnĭtĭbŭs |
gĕnĭtŭs /Prononciation ?/ masculin
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (genitus)