emeritus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Anglais [modifier]
Étymologie
- Du latin emeritus (« achevé »).
Adjectif
emeritus
Latin [modifier]
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | emeritus | emerita | emeritum | emeriti | emeritae | emerita |
| Vocatif | emerite | emerita | emeritum | emeriti | emeritae | emerita |
| Accusatif | emeritum | emeritam | emeritum | emeritos | emeritas | emerita |
| Génitif | emeriti | emeritae | emeriti | emeritorum | emeritarum | emeritorum |
| Datif | emerito | emeritae | emerito | emeritis | emeritis | emeritis |
| Ablatif | emerito | emerita | emerito | emeritis | emeritis | emeritis |
emeritus /Prononciation ?/
- Terminé, achevé.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (emeritus)
Néerlandais [modifier]
Étymologie
- Du latin emeritus (« achevé »).
Nom commun
emeritus