intellectus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
- De intellego (« discerner, comprendre, concevoir »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | intellectus | intellectūs |
| Vocatif | intellectus | intellectūs |
| Accusatif | intellectum | intellectūs |
| Génitif | intellectūs | intellectuum |
| Datif | intellectūi ou intellectū |
intellectibus |
| Ablatif | intellectū | intellectibus |
intellectus /Prononciation ?/ masculin
- Perception, action de discerner, de comprendre, intellect.
- Abstracta enim quantitas est, quam intellectu a materia separantes vel ab aliis accidentibus, ut est par, inpar, vel ab aliis huiuscemodi in sola ratiocinatione tractamus. — (Isidore de Séville, Etymologiarum libri XX)
Synonymes
Dérivés
Mots dérivés dans d’autres langues
- anglais : intellect
- espagnol : intelecto
- français : intellect
- italien : intelletto
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | intellectus | intellecta | intellectum | intellecti | intellectae | intellecta |
| Vocatif | intellecte | intellecta | intellectum | intellecti | intellectae | intellecta |
| Accusatif | intellectum | intellectam | intellectum | intellectos | intellectas | intellecta |
| Génitif | intellecti | intellectae | intellecti | intellectorum | intellectarum | intellectorum |
| Datif | intellecto | intellectae | intellecto | intellectis | intellectis | intellectis |
| Ablatif | intellecto | intellecta | intellecto | intellectis | intellectis | intellectis |
intellectus /Prononciation ?/
Voir aussi
- intellectus sur Wikipédia (en latin)

Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (intellectus)