Graecus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Latin
Étymologie
- Du grec ancien Γραικός, Graikós (« Grec »).
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | Graecus | Graeca | Graecum | Graeci | Graecae | Graeca |
| Vocatif | Graece | Graeca | Graecum | Graeci | Graecae | Graeca |
| Accusatif | Graecum | Graecam | Graecum | Graecos | Graecas | Graeca |
| Génitif | Graeci | Graecae | Graeci | Graecorum | Graecarum | Graecorum |
| Datif | Graeco | Graecae | Graeco | Graecis | Graecis | Graecis |
| Ablatif | Graeco | Graeca | Graeco | Graecis | Graecis | Graecis |
Graecus /Prononciation ?/
- Grec.
- (Neutre pluriel absolu : les choses grecques, ce qui est grec) Graeca leguntur in omnibus fere gentibus, Cic. Arch. 10, 23
- Graeca lingua - lingua Graeca.
- La langue grecque.
Dérivés
- Graece, en grec, à la façon des Grecs
- Graecia, Grèce
- Graecitas, hellénisme
- graecor, graecisso, graecizo, imiter les Grecs
- Graecostasis
- Graeculus
- Graecum, le grec, la langue grecque
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | Graecus | Graecī |
| Vocatif | Graece | Graecī |
| Accusatif | Graecum | Graecōs |
| Génitif | Graecī | Graecōrum |
| Datif | Graecō | Graecīs |
| Ablatif | Graecō | Graecīs |
Graecus masculin
- Grec.
- eos septem, quos Graeci sapientes nominaverunt, Cicéron. Rep. 1, 7
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (Graecus)