oriens
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Français [modifier]
Forme d’adjectif
oriens /Prononciation ?/
- Masculin pluriel de orien.
Latin [modifier]
Étymologie
- Participe présent substantivé de orior (« se lever »).
Nom commun
| Cas | Singulier |
|---|---|
| Nominatif | oriens |
| Vocatif | oriens |
| Accusatif | orientem |
| Génitif | orientis |
| Datif | orientī |
| Ablatif | orientē
|
oriens masculin
Antonymes
Dérivés
Mots dérivés dans d’autres langues
- français : orient
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | oriens | oriens | oriens | orientēs | orientēs | orientia |
| Vocatif | oriens | oriens | oriens | orientēs | orientēs | orientia |
| Accusatif | orientem | orientem | oriens | orientēs | orientēs | orientia |
| Génitif | orientis | orientis | orientis | orientium | orientium | orientium |
| Datif | orientī | orientī | orientī | orientibus | orientibus | orientibus |
| Ablatif | orientī | orientī | orientī | orientibus | orientibus | orientibus |
oriens
- Participe présent de orior.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (oriens)