tyrannus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Latin
Étymologie
- Du grec ancien τύραννος, týrannos.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | tyrannus | tyrannī |
| Vocatif | tyranne | tyrannī |
| Accusatif | tyrannum | tyrannōs |
| Génitif | tyrannī | tyrannōrum |
| Datif | tyrannō | tyrannīs |
| Ablatif | tyrannō | tyrannīs |
tyrannus /Prononciation ?/ masculin (équivalent féminin : tyranna)
- (Politique) Tyran, chef qui a usurpé le pouvoir, roi absolu, souverain, monarque, despote, roi cruel.
- Quid? victum Lacedaemoniorum in philitiis nonne videmus? ubi cum tyrannus cenavisset Dionysius, negavit se iure illo nigro, quod cenae caput erat, delectatum. — (Cicéron, Tusc., livre V)
Apparentés étymologiques
- tyrannĭcē, tyranniquement
- tyrannĭcīda, tyrannoctŏnus : tyrannicide (meutrier d'un tyran)
- tyrannĭcīdĭum, tyrannicide (meurtre d'un tyran)
- tyrannĭcus, tyrannique
- tyrannis, tyrannie
- tyrannŏpŏlīta, sujet d'un tyran
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (tyrannus)