γλῶττα

Grec ancien

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ἡ	γλῶττα	αἱ	γλῶτται	τὼ	γλώττα
Vocatif		γλῶττα		γλῶτται		γλώττα
Accusatif	τὴν	γλῶτταν	τὰς	γλώττας	τὼ	γλώττα
Génitif	τῆς	γλώττης	τῶν	γλωττῶν	τοῖν	γλώτταιν
Datif	τῇ	γλώττῃ	ταῖς	γλώτταις	τοῖν	γλώτταιν

γλῶττα, glôtta féminin

1. Forme attique de γλῶσσα.

Prononciation

• *\ɡlɔ̂ːt.ta\ (Attique (V^e siècle av. J.-C.))
• *\ˈɡlot.ta\ (Koinè, Égypte (I^er siècle))
• *\ˈɣlot.ta\ (Koinè (IV^e siècle))
• *\ˈɣlot.ta\ (Byzance (X^e siècle))
• *\ˈɣlo.ta\ (Constantinople (XV^e siècle))