Munterkeit

Allemand

Étymologie

Composé de munter (« vif ; enjoué ») et -keit.

Nom commun

	Singulier	Pluriel
Nominatif	die Munterkeit /ˈmʊntərkaɪ̯t/	die Munterkeiten /ˈmʊntərkaɪ̯tən/
Accusatif	die Munterkeit /ˈmʊntərkaɪ̯t/	die Munterkeiten /ˈmʊntərkaɪ̯tən/
Génitif	der Munterkeit /ˈmʊntərkaɪ̯t/	der Munterkeiten /ˈmʊntərkaɪ̯tən/
Datif	der Munterkeit /ˈmʊntərkaɪ̯t/	den Munterkeiten /ˈmʊntərkaɪ̯tən/

Munterkeit /ˈmʊntərkaɪ̯t/ féminin

1. Vivacité.
2. Alacrité, allégresse.