accentuéieren

Luxembourgeois

Étymologie

Emprunt du verbe français.

Verbe

accentuéiere(n) /Prononciation ?/

1. (Linguistique) Accentuer (une syllabe, une lettre).
   • Du muss d’Silbe méi däitlech accentuéieren, fir datt een d’Wuert versteet. : Tu dois accentuer la syllabe plus distinctement pour qu’on comprenne bien le mot.

Note

Ce mot s’écrit avec un n lorsque le mot qui suit débute : 1°) soit par une voyelle ; 2°) soit par les consonnes d, h, n, t ou z.

Conjugaison

Conjugaison du verbe accentuéieren

	Présent	Prétérit	Passé composé	Plus-que-parfait
INDICATIF	ech accentuéieren du accentuéiers hien, si, hatt accentuéiert mir accentuéieren dir accentuéiert si accentuéieren		ech hunn accentuéiert du hues accentuéiert hien, si, hatt huet accentuéiert mir hunn accentuéiert dir hutt accentuéiert si hunn accentuéiert	ech hat accentuéiert du has accentuéiert hien, si, hatt hat accentuéiert mir haten accentuéiert dir hat accentuéiert si haten accentuéiert
CONDITIONNEL	ech géif accentuéieren du géifs accentuéieren hien, si, hatt géif accentuéieren mir géifen accentuéieren dir géift accentuéieren si géifen accentuéieren		ech hätt accentuéiert du häss accentuéiert hien, si, hatt hätt accentuéiert mir hätten accentuéiert dir hätt accentuéiert si hätten accentuéiert
IMPÉRATIF	accentuéier ! accentuéiert !