conatus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

Français [modifier]

Origine et histoire de « conatus » Étymologie

(Siècle à préciser) Du latin conatus (« effort »).

Nom commun

conatus /kɔ.na.tys/ masculin

  1. (Philosophie) Effort pour persévérer dans son être, concept fondamental de l’éthique de Spinoza.
    • Tout facteur qui vient augmenter notre puissance d’exister, et donc favoriser notre conatus, provoque chez nous la joie.
    • Aussi usons-nous une part non négligeable de notre énergie à intimider ou séduire, ces deux stratégies assurant à elles seules la quête territoriale, hiérarchique et sexuelle qui anime notre conatus. (Muriel Barbery, L’Élégance du hérisson, Gallimard, 2006, p. 116)
    • La force, par exemple, n’est pas un conatus métaphysique et d’espèce inconnue qui se masquerait derrière ses effets (accélérations, déviations, etc.) : elle est l’ensemble de ces effets. (Sartre, L’Être et le Néant, Gallimard, « Tel », 2000, p. 11)

Traductions

Voir aussi Voir aussi

Latin [modifier]

Origine et histoire de « conatus » Étymologie

Déverbal de conor.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif conatus conatūs
Vocatif conatus conatūs
Accusatif conatum conatūs
Génitif conatūs conatuum
Datif conatūi
ou conatū
conatibus
Ablatif conatū conatibus

conatus /Prononciation ?/ masculin

  1. Effort.

Forme de verbe

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif conatus conata conatum conati conatae conata
Vocatif conate conata conatum conati conatae conata
Accusatif conatum conatam conatum conatos conatas conata
Génitif conati conatae conati conatorum conatarum conatorum
Datif conato conatae conato conatis conatis conatis
Ablatif conato conata conato conatis conatis conatis

conatus /Prononciation ?/

  1. Participe passé de conor : essayé, tenté.

Références Références