instinctus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | instinctus | instinctūs |
| Vocatif | instinctus | instinctūs |
| Accusatif | instinctum | instinctūs |
| Génitif | instinctūs | instinctuum |
| Datif | instinctūi ou instinctū |
instinctibus |
| Ablatif | instinctū | instinctibus |
instinctus /Prononciation ?/ masculin
- Instinct, impulsion, instigation.
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | instinctus | instincta | instinctum | instincti | instinctae | instincta |
| Vocatif | instincte | instincta | instinctum | instincti | instinctae | instincta |
| Accusatif | instinctum | instinctam | instinctum | instinctos | instinctas | instincta |
| Génitif | instincti | instinctae | instincti | instinctorum | instinctarum | instinctorum |
| Datif | instincto | instinctae | instincto | instinctis | instinctis | instinctis |
| Ablatif | instincto | instincta | instincto | instinctis | instinctis | instinctis |
instinctus /Prononciation ?/
- Participe passé de instinguo.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (instinctus)