Aller au contenu

Conjugaison:espagnol/ostentar

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Conjugaison en espagnol
ostentar
Verbe du 1er groupe,
conjugué comme {{es-conj-1}}

Conjugaison de ostentar, verbe espagnol du 1er groupe.

Modes impersonnels

[modifier le wikicode]
Présent
(yo)   ostento \osˈten.to\
(tú/vos) 
ou (vos) 
 ostentas
 ostentás
\osˈten.tas\
\os.tenˈtas\
(él/ella/Ud.)   ostenta \osˈten.ta\
(nosostros-as)   ostentamos \os.tenˈta.mos\
(vosostros-as/os)   ostentáis \os.tenˈtajs\
(ellos-as/Uds.)   ostentan \osˈten.tan\
Passé composé
(yo)   he ostentado \e os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   has ostentado \as os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   ha ostentado \a os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hemos ostentado \ˈe.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habéis ostentado \aˈβejs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   han ostentado \an os.tenˈta.ðo\
Imparfait
(yo)   ostentaba \os.tenˈta.βa\
(tú/vos)   ostentabas \os.tenˈta.βas\
(él/ella/Ud.)   ostentaba \os.tenˈta.βa\
(nosostros-as)   ostentábamos \os.tenˈta.βa.mos\
(vosostros-as/os)   ostentabais \os.tenˈta.βajs\
(ellos-as/Uds.)   ostentaban \os.tenˈta.βan\
Plus-que-parfait
(yo)   había ostentado \aˈβi.a os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   habías ostentado \aˈβi.as os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   había ostentado \aˈβi.a os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   habíamos ostentado \aˈβi.a.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habíais ostentado \aˈβi.ajs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habían ostentado \aˈβi.an os.tenˈta.ðo\
Passé simple
(yo)   ostenté \os.tenˈte\
(tú/vos)   ostentaste \os.tenˈtas.te\
(él/ella/Ud.)   ostentó \os.tenˈto\
(nosostros-as)   ostentamos \os.tenˈta.mos\
(vosostros-as/os)   ostentasteis \os.tenˈtas.tejs\
(ellos-as/Uds.)   ostentaron \os.tenˈta.ɾon\
Passé antérieur
(yo)   hube ostentado \ˈu.βe os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubiste ostentado \uˈβi.ste os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubo ostentado \ˈu.βo os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubimos ostentado \uˈβi.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubisteis ostentado \uˈβi.stejs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieron ostentado \uˈβje.ɾon os.tenˈta.ðo\
Futur simple
(yo)   ostentaré \os.ten.taˈɾe\
(tú/vos)   ostentarás \os.ten.taˈɾas\
(él/ella/Ud.)   ostentará \os.ten.taˈɾa\
(nosostros-as)   ostentaremos \os.ten.taˈɾe.mos\
(vosostros-as/os)   ostentaréis \os.ten.taˈɾejs\
(ellos-as/Uds.)   ostentarán \os.ten.taˈɾan\
Futur antérieur
(yo)   habré ostentado \aˈβɾe os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   habrás ostentado \aˈβɾas os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   habrá ostentado \aˈβɾa os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   habremos ostentado \aˈβɾe.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habréis ostentado \aˈβɾejs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habrán ostentado \aˈβɾan os.tenˈta.ðo\

Conditionnel

[modifier le wikicode]
Présent
(yo)   ostentaría \os.ten.taˈɾi.a\
(tú/vos)   ostentarías \os.ten.taˈɾi.as\
(él/ella/Ud.)   ostentaría \os.ten.taˈɾi.a\
(nosostros-as)   ostentaríamos \os.ten.taˈɾi.a.mos\
(vosostros-as/os)   ostentaríais \os.ten.taˈɾi.ajs\
(ellos-as/Uds.)   ostentarían \os.ten.taˈɾi.an\
Passé
(yo)   habría ostentado \aˈβɾi.a os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   habrías ostentado \aˈβɾi.as os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   habría ostentado \aˈβɾi.a os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   habríamos ostentado \aˈβɾi.a.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   habríais ostentado \aˈβɾi.ajs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   habrían ostentado \aˈβɾi.an os.tenˈta.ðo\

De manière générale, l’accent diacritique tonique à l'imparfait ainsi qu’au futur du subjonctif ne se place qu’à la première personne du pluriel, sauf rares exceptions.

Présent
(yo)   ostente \os.ˈten.te\
(tú/vos) 
ou (vos) 
 ostentes
 ostentés
\os.ˈten.tes\
\os.tenˈtes\
(él/ella/Ud.)   ostente \os.ˈten.te\
(nosostros-as)   ostentemos \os.tenˈte.mos\
(vosostros-as/os)   ostentéis \os.tenˈtejs\
(ellos-as/Uds.)   ostenten \os.ˈten.ten\
Passé composé
(yo)   haya ostentado \ˈa.ʝa os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   hayas ostentado \ˈa.ʝas os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   haya ostentado \ˈa.ʝa os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hayamos ostentado \aˈʝa.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hayáis ostentado \aˈʝajs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hayan ostentado \ˈa.ʝan os.tenˈta.ðo\
Imparfait (en -ra)
(yo)   ostentara \os.tenˈta.ɾa\
(tú/vos)   ostentaras \os.tenˈta.ɾas\
(él/ella/Ud.)   ostentara \os.tenˈta.ɾa\
(nosostros-as)   ostentáramos \os.tenˈta.ɾa.mos\
(vosostros-as/os)   ostentarais \os.tenˈta.ɾajs\
(ellos-as/Uds.)   ostentaran \os.tenˈta.ɾan\
Plus-que-parfait (en -era)
(yo)   hubiera ostentado \uˈβje.ɾa os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubieras ostentado \uˈβje.ɾas os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiera ostentado \uˈβje.ɾa os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubiéramos ostentado \uˈβje.ɾa.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubierais ostentado \uˈβje.ɾajs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieran ostentado \uˈβje.ɾan os.tenˈta.ðo\
Imparfait (en -se)
(yo)   ostentase \os.tenˈta.se\
(tú/vos)   ostentases \os.tenˈta.ses\
(él/ella/Ud.)   ostentase \os.tenˈta.se\
(nosostros-as)   ostentásemos \os.tenˈta.se.mos\
(vosostros-as/os)   ostentaseis \os.tenˈta.sejs\
(ellos-as/Uds.)   ostentasen \os.tenˈta.sen\
Plus-que-parfait (en -ese)
(yo)   hubiese ostentado \uˈβje.se os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubieses ostentado \uˈβje.ses os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiese ostentado \uˈβje.se os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubiésemos ostentado \uˈβje.se.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubieseis ostentado \uˈβje.sejs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubiesen ostentado \uˈβje.sen os.tenˈta.ðo\
Futur
(yo)   ostentare \os.tenˈta.ɾe\
(tú/vos)   ostentares \os.tenˈta.ɾes\
(él/ella/Ud.)   ostentare \os.tenˈta.ɾe\
(nosostros-as)   ostentáremos \os.tenˈta.ɾe.mos\
(vosostros-as/os)   ostentareis \os.tenˈta.ɾejs\
(ellos-as/Uds.)   ostentaren \os.tenˈta.ɾen\
Futur antérieur
(yo)   hubiere ostentado \uˈβje.ɾe os.tenˈta.ðo\
(tú/vos)   hubieres ostentado \uˈβje.ɾes os.tenˈta.ðo\
(él/ella/Ud.)   hubiere ostentado \uˈβje.ɾe os.tenˈta.ðo\
(nosotros-as)   hubiéremos ostentado \uˈβje.ɾe.mos os.tenˈta.ðo\
(vosotros-as/os)   hubiereis ostentado \uˈβje.ɾejs os.tenˈta.ðo\
(ellos-as/Uds.)   hubieren ostentado \uˈβje.ɾen os.tenˈta.ðo\
  • La forme négative de l’impératif se construit avec le présent du subjonctif à la deuxième personne du singulier.
  • La forme affirmative de l’impératif est défective à la première personne du singulier, mais on peut y substituer le présent du subjonctif.
Présent (forme affirmative)
(yo)    [–]
(tú) 
ou (vos) 
 ostenta
 ostentá
\osˈten.ta\
\os.tenˈta\
(usted)   ostente \osˈten.te\
(nosostros-as)   ostentemos \os.tenˈte.mos\
(vosostros-as)   ostentad \os.tenˈtað\
(ustedes)   ostenten \osˈten.ten\