coitus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Anglais [modifier]
Étymologie
- Du latin coitus.
Nom commun
coitus /Prononciation ?/
- (Sexualité) Coït.
Dérivés
Latin [modifier]
Étymologie
- De coeo (« aller ensemble »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | coitus | coitūs |
| Vocatif | coitus | coitūs |
| Accusatif | coitum | coitūs |
| Génitif | coitūs | coituum |
| Datif | coitūi ou coitū |
coitibus |
| Ablatif | coitū | coitibus |
cŏĭtus /Prononciation ?/ masculin
- Réunion, union, action de se joindre, de se rassembler.
- coitus venae Cels. 2, 10, 7
- la cicatrice de la veine.
- coitus humoris Cels. 5, 18, 31
- amas, dépôt d’humeurs
- coitus venae Cels. 2, 10, 7
- Conjonction.
- luna morata in coitu solis — (Pline. 2, 44)
- la lune après être restée en conjonction avec le soleil.
- luna morata in coitu solis — (Pline. 2, 44)
- (Sexualité) Coït, accouplement, fécondation (des plantes).
- Ente, greffe.
Variantes
Apparentés étymologiques
Mots dérivés dans d’autres langues
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | coitus | coita | coitum | coiti | coitae | coita |
| Vocatif | coite | coita | coitum | coiti | coitae | coita |
| Accusatif | coitum | coitam | coitum | coitos | coitas | coita |
| Génitif | coiti | coitae | coiti | coitorum | coitarum | coitorum |
| Datif | coito | coitae | coito | coitis | coitis | coitis |
| Ablatif | coito | coita | coito | coitis | coitis | coitis |
coitus /Prononciation ?/
- Participe passé de coeo.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (coitus)