kelta
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Espéranto
Étymologie
- De l’allemand keltisch.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | kelta /ˈkel.ta/ |
keltaj /ˈkel.taj/ |
| Accusatif | keltan /ˈkel.tan/ |
keltajn /ˈkel.tajn/ |
kelta
[modifier] Finnois
Étymologie
- Emprunt balte, comparer geltas du lithuanien.
Nom commun
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Nominatif | kelta | kellat |
| Génitif | kellan | keltojen keltain |
| Partitif | keltaa | keltoja |
| Accusatif | kelta [1] kellan [2] |
kellat |
| Inessif | kellassa | kelloissa |
| Illatif | keltaan | keltoihin |
| Élatif | kellasta | kelloista |
| Adessif | kellalla | kelloilla |
| Allatif | kellalle | kelloille |
| Ablatif | kellalta | kelloilta |
| Essif | keltana | keltoina |
| Translatif | kellaksi | kelloiksi |
| Abessif | kellatta | kelloitta |
| Instructif | — | kelloin |
| Comitatif | — | keltoine [3] |
| Distributif | — | kelloittain |
| Prolatif | — | kelloitse |
|
||
kelta /ˈkel.tɑ/
- Jaune (rare comme mot indépedant).
Dérivés
- (verbe) kellastua, kellertää
- (adjectif) keltainen, kellertävä