στρατιώτης
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Grec [modifier]
Étymologie
- Du grec ancien.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ο | στρατιώτης | οι | στρατιώτες |
| Génitif | του | στρατιώτη | των | στρατιωτών |
| Accusatif | το(ν) | στρατιώτη | τους | στρατιώτες |
| Vocatif | στρατιώτη | στρατιώτες | ||
στρατιώτης (stratiótis) /stɾa.ti.ˈɔ.tis/ masculin
Dérivés
Grec ancien [modifier]
Étymologie
- De στρατός, stratόs.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ὁ | στρατιώτης | οἱ | στρατιῶται | τὼ | στρατιώτα |
| Vocatif | στρατιῶτα | στρατιῶται | στρατιώτα | |||
| Accusatif | τὸν | στρατιώτην | τοὺς | στρατιώτας | τὼ | στρατιώτα |
| Génitif | τοῦ | στρατιώτου | τῶν | στρατιωτῶν | τοῖν | στρατιώταιν |
| Datif | τῷ | στρατιώτῃ | τοῖς | στρατιώταις | τοῖν | στρατιώταιν |
στρατιώτης, stratiốtês /stra.ti.ˈɔː.tɛːs/ masculin
Dérivés
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952
