μονόφθογγος

Grec ancien

Étymologie

De μόνος (« seul, unique, solitaire ») et φθόγγος (« son »).

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ἡ	μονόφθογγος	αἱ	μονόφθογγοι	τὼ	μονοφθόγγω
Vocatif		μονόφθογγε		μονόφθογγοι		μονοφθόγγω
Accusatif	τὴν	μονόφθογγον	τὰς	μονοφθόγγους	τὼ	μονοφθόγγω
Génitif	τῆς	μονοφθόγγου	τῶν	μονοφθόγγων	τοῖν	μονοφθόγγοιν
Datif	τῇ	μονοφθόγγῳ	ταῖς	μονοφθόγγοις	τοῖν	μονοφθόγγοιν

μονόφθογγος, monóphthoggos *\mo.ˈno.pʰtʰoŋ.ɡos\ féminin

1. (Grammaire) Monophtongue.

Antonymes

• δίφθογγος
• τρίφθογγος

Dérivés dans d’autres langues

• Français : monophtongue
• Latin : monophtongus

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif		μονόφθογγος		μονόφθογγος		μονόφθογγον
vocatif		μονόφθογγε		μονόφθογγε		μονόφθογγον
accusatif		μονόφθογγον		μονόφθογγον		μονόφθογγον
génitif		μονοφθόγγου		μονοφθόγγου		μονοφθόγγου
datif		μονοφθόγγῳ		μονοφθόγγῳ		μονοφθόγγῳ
cas	duel
	masculin		féminin		neutre
nominatif		μονοφθόγγω		μονοφθόγγω		μονοφθόγγω
vocatif		μονοφθόγγω		μονοφθόγγω		μονοφθόγγω
accusatif		μονοφθόγγω		μονοφθόγγω		μονοφθόγγω
génitif		μονοφθόγγοιν		μονοφθόγγοιν		μονοφθόγγοιν
datif		μονοφθόγγοιν		μονοφθόγγοιν		μονοφθόγγοιν
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif		μονόφθογγοι		μονόφθογγοι		μονόφθογγα
vocatif		μονόφθογγοι		μονόφθογγοι		μονόφθογγα
accusatif		μονοφθόγγους		μονοφθόγγους		μονόφθογγα
génitif		μονοφθόγγων		μονοφθόγγων		μονοφθόγγων
datif		μονοφθόγγοις		μονοφθόγγοις		μονοφθόγγοις

μονόφθογγος, monóphthoggos *\mo.ˈno.pʰtʰoŋ.ɡos\

1. Qui n’a qu’un son simple.