forto

Voir aussi : Forto

Espéranto

(1887) Attesté dans Unua Libro de Louis-Lazare Zamenhof. Composé de la racine fort (« fort ») et de la finale -o (substantif)^[1].

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	forto \'for.to\	fortoj \'for.toj\
Accusatif	forton \'for.ton\	fortojn \'for.tojn\

forto \ˈfor.to\

Force (puissance).
- Kaj jen subite ŝi reagis: ŝi iris al la pordo kaj ĝin batis kun plej granda forto; ŝi faris timigan bruon, sed nenio okazis. — (Claude Piron, Gerda malaperis!)
  Et soudain elle réagit : elle alla à la porte et la frappa avec la plus grande force ; elle fit un bruit effrayant, mais rien ne se passa.
Force (solidité).
- Forto de ŝnuro.
  La force d’une corde.
Force (intensité, degré).
- Forto de febro.
  La force de la fièvre.
(Physique) Force.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)