Aller au contenu

marta

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Voir aussi : Marta, Márta
De l’ancien bas vieux-francique *martar → voir marter en néerlandais, Marder en allemand.
Singulier Pluriel
marta
\ˈmaɾto\
martas
\ˈmaɾtos\

marta \ˈmaɾto\ (graphie normalisée) féminin

  1. Martre.

Prononciation

[modifier le wikicode]
  • France (Béarn) : écouter « marta [ˈmaɾto] »

Références

[modifier le wikicode]
Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
marta- Singulier Duel Pluriel partitif Pluriel
Nominatif martamartumartalimartar
Génitif martomartuto
(ou martuo)
martalionmartaron
Possessif martavamartuvamartalivamartaiva
Locatif martassëmartussë
(ou martutsë)
martalissenmartassen
Ablatif martallomartullo
(ou martulto)
martalillo
ou martalillon
martallon
ou martallor
Allatif martannamartunna
(ou martunta)
martalinarmartannar
Datif martanmartunmartalinmartain
Instrumental martanenmartunenmartalinenmartainen
(Accusatif) martámartumartalímartaí
(Respectif) martasmartusmartalismartais

marta nominatif singulier

  1. Destin, sort, fortune.

Variantes orthographiques

[modifier le wikicode]

Prononciation

[modifier le wikicode]