canonicus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
- Du grec ancien κανονικός, kanonikos (« fait suivant les règles »).
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | canonicus | canonica | canonicum | canonici | canonicae | canonica |
| Vocatif | canonice | canonica | canonicum | canonici | canonicae | canonica |
| Accusatif | canonicum | canonicam | canonicum | canonicos | canonicas | canonica |
| Génitif | canonici | canonicae | canonici | canonicorum | canonicarum | canonicorum |
| Datif | canonico | canonicae | canonico | canonicis | canonicis | canonicis |
| Ablatif | canonico | canonica | canonico | canonicis | canonicis | canonicis |
canonicus
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | canonicus | canonicī |
| Vocatif | canonice | canonicī |
| Accusatif | canonicum | canonicōs |
| Génitif | canonicī | canonicōrum |
| Datif | canonicō | canonicīs |
| Ablatif | canonicō | canonicīs |
canonicus masculin
- Théoricien.
- Chanoine, prêtre du clergé régulier.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (canonicus)