simus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
- Du grec ancien σιμός, simós.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | simus | sima | simum | simi | simae | sima |
| Vocatif | sime | sima | simum | simi | simae | sima |
| Accusatif | simum | simam | simum | simos | simas | sima |
| Génitif | simi | simae | simi | simorum | simarum | simorum |
| Datif | simo | simae | simo | simis | simis | simis |
| Ablatif | simo | sima | simo | simis | simis | simis |
simus /Prononciation ?/
- Camus, camard [1], plat, au nez aplati [2].
- avibus, serpentibus, piscibus, foramina tantum ad olfactus sine naribus, et hinc cognomina Simorum. — (Pline. 11, 37, 59, § 158)
- (Au sujet du dauphin) lingua est iis contra naturam aquatilium mobilis, brevis atque lata, haut differens suillae. pro voce gemitus humano similis, dorsum repandum, rostrum simum. qua de causa nomen simonis omnes miro modo agnoscunt maluntque ita appellari. — (Pline, Naturalis Historia, IX, 7, 23)
- puer simā nare. — (Mart. 6, 39, 8)
Synonymes
Forme de verbe
sīmus
- Première personne du pluriel du subjonctif présent de sum.
Références
- [1] Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (simus)
- [2] Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (simus)