Aller au contenu

magnus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Voir aussi : Karolus Magnus
Du proto-italique *magnos, issu de l'indo-européen commun *m̥ǵh₂nós, dérivé de la racine *méǵh₂s  grand »).
En latin, magnus est formé sur le radical *mag- (que l’on retrouve dans mag-is, comparatif archaïque) avec le suffixe adjectival -nus. Il est traditionnellement analysé comme un ancien participe moyen en -nus, issu d’un verbe hypothétique *mageo  être grand »)[1], qui ne s’est pas conservé. Le participe correspondant en -tus serait mactus honoré, glorifié »), ce qui suggère une ancienne formation verbale aujourd’hui disparue.
Le mot appartient à une large famille indo-européenne issue de la racine *méǵh₂s. Il est apparenté aux latins Maius et Maia, au grec ancien μέγας, mégas grand »), au sanskrit मह, mahá grand, puissant »), à l’avestique 𐬨𐬀𐬰𐬀𐬵, mazah grand »), au moyen perse meh grand »), au hittite 𒈨𒂊𒅅𒆠𒅖, mēkkis nombreux »), au tokharien B māka grand »), à l’arménien ancien մեծ, mec grand, fort, riche, important »), au vieil irlandais maige grand »), à l’albanais madh grand »), et au vieil anglais miċel grand, large ») (d'où l'anglais much beaucoup de »)), au gallois maes champ »), au breton maez plaine »), au gaulois magos champ »), au lituanien mažas petit »)[1].
Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif magnus magnă magnum magnī magnae magnă
Vocatif magne magnă magnum magnī magnae magnă
Accusatif magnum magnăm magnum magnōs magnās magnă
Génitif magnī magnae magnī magnōrŭm magnārŭm magnōrŭm
Datif magnō magnae magnō magnīs magnīs magnīs
Ablatif magnō magnā magnō magnīs magnīs magnīs

magnus \ˈmag.nus\ ou \ˈmaɲ.ɲus\ (latin ecclésiastique) (comparatif : major, superlatif : maximus, antonyme : parvus)

  1. Grand.
    • Carolus Magnus
      Charlemagne
    • Magna Brittannia
      Grande-Bretagne
    • Suave, mari magno turbantibus aequora ventis, E terra magnum alterius spectare laborem  (Lucrèce)
      Il est doux, quand sur la vaste mer les vents soulèvent les flots, de contempler depuis le rivage la souffrance d'un autre.
  2. Important.
    • Magnum fuit mittere.
      C’était une grosse affaire que d’envoyer ; C’était difficile d’envoyer.

Proverbes et phrases toutes faites

[modifier le wikicode]

Apparentés étymologiques

[modifier le wikicode]

Prononciation

[modifier le wikicode]
  • magnus sur l’encyclopédie Wikipédia

Références

[modifier le wikicode]
  1. Die Verben des Altalbanischen: Belegwörterbuch, Vorgeschichte und Etymologie (Albanische Forschungen; 33), Otto Harrassowitz, 2013, page 238