eraro

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : navigation, rechercher

Espéranto[modifier le wikicode]

Étymologie[modifier le wikicode]

Substantif composé de la racine erari (« faire erreur, se tromper ») et de la terminaison -o (« substantif »).

Nom commun [modifier le wikicode]

Cas Singulier Pluriel
Nominatif eraro
\e.ˈɾa.ɾo\
eraroj
\e.ˈɾa.ɾoj\
Accusatif eraron
\e.ˈɾa.ɾon\
erarojn
\e.ˈɾa.ɾojn\

eraro \e.ˈɾa.ɾo\ (composition de racines de l’Antaŭparolo)

  1. Erreur, faute.
    • (Antaŭparolo) tute nekorektite tiujn samajn erarojn, kiuj sin trovis en la unua eldono de la « Universala Vortaro ».
      … de manière totalement incorrigée, ces mêmes erreurs, qui se trouvaient dans la première édition de la « Universala Vortaro ».
    • (Antaŭparolo) La fundamento devas resti severe netuŝebla eĉ kune kun siaj eraroj.
      '
    • (Antaŭparolo) … mi respondos trankvile: jes, ĝi estas eraro, sed ĝi devas resti netuŝebla, …
      '
    • (Ekzercaro §24) Mi ne farus la eraron, se li antaŭe dirus al mi la veron (aŭ se li estus dirinta al mi la veron).
      '

Apparentés étymologiques[modifier le wikicode]

Académiques:

Références[modifier le wikicode]

Vocabulaire: