timp
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Roumain [modifier]
Étymologie
- Du latin tempus.
Nom commun
| neutre | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| cas | non articulé | articulé | non articulé | articulé |
| Nominatif Accusatif |
timp | timpul | timpuri | timpurile |
| Datif Génitif |
timp | timpului | timpuri | timpurilor |
| Vocatif | ||||
timp /ˈtimp/ nominatif accusatif neutre singulier