αἰώνιος
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Grec ancien [modifier]
Étymologie
- De αἰών, aiốn (« temps », « durée de la vie »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | αἰώνιος | αἰώνιος | αἰώνιον | αἰώνιοι | αἰώνιοι | αἰώνια | αἰωνίω | αἰωνίω | αἰωνίω |
| Vocatif | αἰώνιε | αἰώνιε | αἰώνιον | αἰώνιοι | αἰώνιοι | αἰώνια | αἰωνίω | αἰωνίω | αἰωνίω |
| Accusatif | αἰώνιον | αἰώνιον | αἰώνιον | αἰωνίους | αἰωνίους | αἰώνια | αἰωνίω | αἰωνίω | αἰωνίω |
| Génitif | αἰωνίου | αἰωνίου | αἰωνίου | αἰωνίων | αἰωνίων | αἰωνίων | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν |
| Datif | αἰωνίῳ | αἰωνίῳ | αἰωνίῳ | αἰωνίοις | αἰωνίοις | αἰωνίοις | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν |
αἰώνιος, aiốnios /a͜ɪ.ˈɔː.ni.os/
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952