δίπλωμα

Grec

Étymologie

Du grec ancien δίπλωμα, díplôma.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel
Nominatif	το	δίπλωμα	τα	διπλώματα
Génitif	του	διπλώματος	των	διπλωμάτων
Accusatif	το	δίπλωμα	τα	διπλώματα
Vocatif		δίπλωμα		διπλώματα

δίπλωμα (dhíploma) /ˈði.plɔ.ma/ neutre

1. Diplôme.

Dérivés

• διπλωμάτης, διπλωμάτισσα
• διπλωματία
• διπλωματικός
• διπλωματούχος
• διπλώνω

Expressions

• δίπλωμα ευρεσιτεχνίας

Grec ancien

Étymologie

De διπλοῦς, διπλόος diploûs, diploós (« double »).

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	τὸ	δίπλωμα	τὰ	διπλώματα	τὼ	διπλώματε
Vocatif		δίπλωμα		διπλώματα		διπλώματε
Accusatif	τὸ	δίπλωμα	τὰ	διπλώματα	τὼ	διπλώματε
Génitif	τοῦ	διπλώματος	τῶν	διπλωμάτων	τοῖν	διπλωμάτοιν
Datif	τῷ	διπλώματι	τοῖς	διπλώμασι(ν)	τοῖν	διπλωμάτοιν

δίπλωμα, díplôma /ˈdi.plɔː.ma/ neutre

1. Le double.
2. Tablette ou Papier plié en deux.
3. Vase formé de deux récipients, l’un contenu dans l’autre, pour faire réchauffer au bain-marie.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, 1952, éditions Jean de Gigord, Paris