δεύτερος

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : navigation, rechercher

Grec[modifier | modifier le wikitexte]

Étymologie[modifier | modifier le wikitexte]

Du grec ancien δεύτερος, deúteros.

Adjectif[modifier | modifier le wikitexte]

cas singulier
masculin féminin neutre
nominatif ο  δεύτερος η  δεύτερη το  δεύτερο
génitif του  δεύτερου της  δεύτερης του  δεύτερου
accusatif το(ν)  δεύτερο τη(ν)  δεύτερη το  δεύτερο
vocatif δεύτερε δεύτερη δεύτερο
cas pluriel
masculin féminin neutre
nominatif οι  δεύτεροι οι  δεύτερες τα  δεύτερα
génitif των  δεύτερων των  δεύτερων των  δεύτερων
accusatif τους  δεύτερους τις  δεύτερες τα  δεύτερα
vocatif δεύτεροι δεύτερες δεύτερα

δεύτερος, dhéfteros /Prononciation ?/ ordinal

  1. Deuxième.

Vocabulaire apparenté par le sens[modifier | modifier le wikitexte]

Références[modifier | modifier le wikitexte]

  • Λεξικό της κοινής νεοελληνικής, Fondation Manolis Triantafyllidis, 1998 (δεύτερος)

Grec ancien[modifier | modifier le wikitexte]

Étymologie[modifier | modifier le wikitexte]

De δύο, duo (« deux ») et -τερος, voir ἑκάτερος, ἐξώτερος.

Adjectif[modifier | modifier le wikitexte]

δεύτερος, deúteros ordinal

  1. Second, deuxième.
  2. (Par suite) Qui vient après.

Dérivés[modifier | modifier le wikitexte]

Références[modifier | modifier le wikitexte]