clavecin
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Français [modifier]
Étymologie
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| clavecin | clavecins |
| /klav.sɛ̃/ | |
clavecin /klav.sɛ̃/ masculin
- Instrument de musique, longue épinette à un ou plusieurs claviers dont les cordes sont de métal.
- Jouer du clavecin.
Apparentés étymologiques
Traductions
- allemand : Cembalo (de)
- anglais : harpsichord (en)
- galicien : clavecín (gl)
- ido : klavikordo (io)
- italien : clavicembalo (it)
- néerlandais : klavecimbel (nl)
- roumain : clavecin (ro)
Anagrammes
Voir aussi
- clavecin sur Wikipédia

Références
- Tout ou partie de cet article est extrait du Dictionnaire de l’Académie française, huitième édition, 1932-1935 (clavecin), mais l’article a pu être modifié depuis.
Roumain [modifier]
Étymologie
- De l'italien clavecin
Nom commun
| neutre | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| cas | non articulé | articulé | non articulé | articulé |
| Nominatif Accusatif |
clavecin | clavecinul | banjouri | clavecinurile |
| Datif Génitif |
clavecin | clavecinului | banjouri | clavecinurilor |
| Vocatif | clavecinule | clavecinurilor | ||
cello nominatif accusatif neutre singulier
Synonymes
Voir aussi
- musique dans le thésaurus en roumain
