νεκρός

Grec

Étymologie

Du grec ancien νεκρός, nekrós.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	νεκρός	η	νεκρή	το	νεκρό
génitif	του	νεκρού	της	νεκρής	του	νεκρού
accusatif	το(ν)	νεκρό	τη(ν)	νεκρή	το	νεκρό
vocatif		νεκρέ		νεκρή		νεκρό
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	νεκροί	οι	νεκρές	τα	νεκρά
génitif	των	νεκρών	των	νεκρών	των	νεκρών
accusatif	τους	νεκρούς	τις	νεκρές	τα	νεκρά
vocatif		νεκροί		νεκρές		νεκρά

νεκρός, nekrόs /nɛ.ˈkɾɔs/

1. Mort.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel
Nominatif	ο	νεκρός	οι	νεκροί
Génitif	του	νεκρού	των	νεκρών
Accusatif	το(ν)	νεκρό	τους	νεκρούς
Vocatif		νεκρέ		νεκροί

νεκρός, nekrόs /nɛ.ˈkɾɔs/

1. Mort.

Grec ancien

Étymologie

De l’indo-européen commun *nek̂- ^[1] (« mort, mourir, cadavre ») dont dérive aussi le latin neco.

Nom commun

νεκρός, nekrόs masculin

1. Mort, cadavre.
   • κλυτὰ ἔθνεα νεκρῶν — (Od.10.526)

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• ^[1] Julius Pokorny, Indogermanisches etymologisches Wörterbuch, 1959, en ligne radical *nek