penn
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Breton
Étymologie
- Du vieux breton penn.
- Mentionné dans le Catholicon (penn).
- À comparer avec les mots pen en gallois et cornique, ceann en gaélique, penno- en gaulois (sens identique).
Nom commun
| Mutation | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Non muté | penn | pennoù |
| Adoucissante | da benn | da bennoù |
| Spirante | he fenn | he fennoù |
| Durcissante | ho penn | ho pennoù |
penn /pɛ̃n/ masculin (pluriel pennoù /pɛ.nɔʊ/)
Dérivés
- dibenn
- dibennad
- dibennadiñ
- dibennaj
- dibennamant
- dibennañ
- dibennek
- dibenner
- dibennerezh
- dibennidigezh
- dispenn
- dispennadenn
- dispennadur
- dispenner
- penn-bazh
- pennad-blev
- pennad-skrid
- penn-avel
- penn-bras
- penn-da-benn
- penn-ed
- penn-kazh
- pennad
- pennadañ
- pennadenn
- pennadur
- pennadurezh
- pennadus
- pennaj
- pennañ
- pennaoua
- pennaouaer
- pennaouaerezh
- pennard
- pennask
- pennaskañ
- pennata
- penndolog
- penndu
- penneg
- pennegañ
- pennegezh
- pennek
- pennekaat
- pennfoll
- pennfolliñ
- pennglaou
- pennkêr
- pennlavarenn
- pennlec'h
- pennlizherenn
- pennti
- penntir
- pennwele
- pennwir
- pennwisk
- talbenn
