μόνος

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	μόνος	η	μόνη	το	μόνο
génitif	του	μόνου	της	μόνης	του	μόνου
accusatif	το(ν)	μόνο	τη(ν)	μόνη	το	μόνο
vocatif		μόνε		μόνη		μόνο
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	μόνοι	οι	μόνες	τα	μόνα
génitif	των	μόνων	των	μόνων	των	μόνων
accusatif	τους	μόνους	τις	μόνες	τα	μόνα
vocatif		μόνοι		μόνες		μόνα

μόνος (mόnos) /ˈmɔ.nɔs/

1. Seul.
   • Έμεινε μόνος στη ζωή.

Grec ancien

Étymologie

Évolution de μόνϝος, mόnwos.

Adjectif

Cas	Singulier			Pluriel			Duel
	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	μόνος	μόνη	μόνον	μόνοι	μόναι	μόνα	μόνω	μόνα	μόνω
Vocatif	μόνε	μόνη	μόνον	μόνοι	μόναι	μόνα	μόνω	μόνα	μόνω
Accusatif	μόνον	μόνην	μόνον	μόνους	μόνας	μόνα	μόνω	μόνα	μόνω
Génitif	μόνου	μόνης	μόνου	μόνων	μόνων	μόνων	μόνοιν	μόναιν	μόνοιν
Datif	μόνῳ	μόνῃ	μόνῳ	μόνοις	μόναις	μόνοις	μόνοιν	μόναιν	μόνοιν

μόνος, mόnos /ˈmo.nos/

1. Seul, unique.
   • μόνος κατὰ μόνον

     un par un

2. Solitaire

Dérivés

• μονόφθογγος

Variantes

• μοῦνος (Langue homérique, ionien)
• μῶνος (Dorien)

Mots dérivés dans d’autres langues

• anglais : mono-
• français : mono-

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette