χρόνος
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Grec [modifier]
Étymologie
- Du grec ancien χρόνος, khrónos.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ο | χρόνος | οι | χρόνοι |
| Génitif | του | χρόνου | των | χρόνων |
| Accusatif | το(ν) | χρόνο | τους | χρόνους |
| Vocatif | χρόνε | χρόνοι | ||
χρόνος, khrόnos /ˈxɾɔ.nɔs/ masculin
- Temps (qui passe).
- An, année (pluriel: οι χρόνοι et τα χρόνια; génitif pluriel alternatif: χρονών ou χρονώ)
- Είναι δύο χρονών.
- Il a deux ans.
Synonymes
Dérivés
- χρονιά
- χρονιάρης
- χρονιάρικος
- χρονιάτικος
- χρονικός
- χρονίζω
- χρόνιος
- χρονοβόρος
- χρονογράφος
- χρονοδιάγραμμα
- χρονοδιακόπτης
- χρονολογία
- χρονόμετρο
- χρονοντούλαπο
- χρονοτριβώ
- χωροχρόνος
- αναχρονισμός
- βραχύχρονος
- ημίχρονο
- ισόχρονος
- κοψοχρονιά
- μακρόχρονος
- προτερόχρονος
- πολύχρονος
- Πρωτοχρονιά
- σύγχρονος
- ταυτόχρονος
- υστερόχρονος
Grec ancien [modifier]
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ὁ | χρόνος | οἱ | χρόνοι | τὼ | χρόνω |
| Vocatif | χρόνε | χρόνοι | χρόνω | |||
| Accusatif | τὸν | χρόνον | τοὺς | χρόνους | τὼ | χρόνω |
| Génitif | τοῦ | χρόνου | τῶν | χρόνων | τοῖν | χρόνοιν |
| Datif | τῷ | χρόνῳ | τοῖς | χρόνοις | τοῖν | χρόνοιν |
χρόνος, khrónos masculin
- Temps, durée.
- Année.
- Délai, retard.
- (Grammaire) Temps d'un verbe.
- Mesure de temps.
- Temps, quantité (d’une voyelle, d’une syllabe, etc.)
Mots dérivés dans d’autres langues
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952
